Chłopiec mówił do siebie cichym, pospiesznym szeptem. Jaime stał nieruchomo, nie mogąc złapać oddechu. Dreszcz przebiegł mu po kręgosłupie. Powoli się wycofał i w milczeniu wrócił do swojego pokoju, z bijącym sercem. Następnego dnia udawał, że nic się nie stało, ale zaczął unikać Héctora. Spojrzenia chłopca były teraz przesiąknięte czymś, czego nie potrafił wyjaśnić. Jakieś ciche zagrożenie, uraza przebrana za normalność. Pewnego razu, siadając do śniadania, Jaime zauważył, że jeden z rysunków Alicii zniknął z małego stolika, gdzie zostawił go poprzedniego dnia.
Bezdomny chłopiec przerywa pogrzeb i mówi ojcu zmarłej kobiety: „Zabójca tam jest”
