Mój tata opowiadał mi bajki przed snem, kiedy byłem dzieckiem, ale nigdy nie opowiedział mi historii mojej matki.
Kiedy miałem zaledwie trzy lata, zniknęła z mojego życia, zostawiając mnie z pytaniami, które dręczyły mnie z wiekiem. Tata wychowywał mnie samotnie, żonglując długimi dniami pracy prostymi gestami czułości, takimi jak czesanie włosów przed lekcjami, przygotowywanie szkolnych obiadów i dawanie mi do zrozumienia, że nigdy nie jestem sam.
Mimo to nie mogłem przestać się martwić o kobietę, po której odziedziczyłem twarz, i o powody, dla których odeszła za każdym razem, gdy spojrzałem w lustro. Ta tajemnica wisiała nad moimi wczesnymi latami niczym widmo.
