Wiesz” – zacząłem spokojnym, niewzruszonym głosem – „potrzeba wiele, żeby zamienić dom w prawdziwy dom, a tobie udało się to zrobić w rekordowym czasie”.

Uśmiech Moniki zgasł na moment. „Tworzę tylko miejsce na przyszłość” – powiedziała, próbując odzyskać spokój, ale w jej głosie brakowało przekonania.