Tego ranka oddział położniczy był przepełniony. W dużym szpitalu w sercu Meksyku cisza była rzadkością. Doktor Alejandro właśnie zakończył cesarskie cięcie, gdy nagle zadzwonił telefon: kobieta w trakcie porodu, z prawie pełnym rozwarciem, potrzebowała natychmiastowego lekarza prowadzącego.
Pobiegł zmienić fartuch i wszedł na salę porodową. Ale gdy tylko jego wzrok spotkał się z twarzą pacjentki, zamarł.
To była Valeria – jego dawna kochanka, kobieta, która stała u jego boku przez siedem lat, a potem nagle zniknęła bez słowa wyjaśnienia. Teraz leżała spocona, z napiętym brzuchem, który lada chwila miał ustąpić, ściskając telefon, a na jej twarzy malowało się rozpoznanie, zmieszane ze strachem i niedowierzaniem.
