„Nie chodzi o pieniądze” – wyszeptałem – „chodzi o zdradę. I Isabel wiedziała”.
Mijały tygodnie. W końcu mama zaprosiła nas na, jak to nazywała, rodzinny obiad. Wbrew rozsądkowi poszłam, kurczowo trzymając się głupiej nadziei, że mnie przeproszą.
Zamiast tego dotarliśmy do domu, który teraz tętnił pracami remontowymi Isabel i Marcusa. Przy kolacji moi rodzice odchrząknęli. Ojciec powiedział: „Skoro twoja siostra i jej mąż się tu zadomowili, to niepraktyczne, żebyśmy tu zostali”.
Moja mama pochyliła się do przodu. „Zdecydowaliśmy, że najlepszym rozwiązaniem będzie przeprowadzka do twojego domku nad jeziorem. To będzie tylko tymczasowe”.
Widelec w mojej dłoni zagrzechotał o talerz. „Ten domek należy do mnie. Kupiłem go za oszczędności. Nie możesz się tak po prostu wprowadzić”.
„Prawie z niego nie korzystasz” – odparła Isabel obojętnie.
Odwróciłem się do niej. „To nie ma znaczenia. To moje”.
Twarz mojej matki zbladła. „Nie możesz mówić nie”.
„Właśnie o to mi chodzi” – odpowiedziałem spokojnie. „Oddałeś dom, za który płaciłem, a teraz chcesz zabrać to, co moje. Absolutnie nie”.
W pokoju zamarło. Mój szwagier zajął się kieliszkiem wina. Isabel mruknęła coś pod nosem, ale nikt się nie odezwał, dopóki Daniel i ja nie wstaliśmy, żeby wyjść.
Przez chwilę ignorowałem ich telefony. Aż pewnego popołudnia na moim telefonie pojawiło się powiadomienie. Wykryto ruch w domku nad jeziorem. Drzwi się otworzyły. Ktoś użył klucza. Poczułem ucisk w żołądku. Natychmiast zadzwoniła firma ochroniarska.
