Bez krzyków i bezpośrednich oskarżeń, powoli narasta poczucie winy. Zaczynasz się zastanawiać, czy postąpiłeś/postąpiłaś źle, czy się źle wyraziłeś/wypowiedziałaś, czy zostałeś/aś źle zrozumiany/zrozumiała. Słowa są starannie dobierane, do tego stopnia, że w końcu przepraszasz za sytuacje, które tak naprawdę nie są twoją winą. Ten schemat emocjonalnie wyczerpuje i stopniowo destabilizuje związek.
Granie ofiary, by wzbudzić empatię:
Kto nie chciał pomóc komuś, kto wydaje się zraniony lub niezrozumiany? Niektórzy wykorzystują ten naturalny odruch, by zwrócić na siebie uwagę i wzbudzić współczucie. Ich trudności wysuwają się na pierwszy plan, spychając twoje własne potrzeby na dalszy plan. Stopniowo stajesz się tym, kto ich wspiera, dodaje otuchy i pomaga im się uleczyć… często nie otrzymując nic w zamian.
Stała potrzeba podziwu
