Komplementy i uznanie stają się niezbędne. Każde działanie zasługuje na wyróżnienie, każdy sukces na potwierdzenie. To ciągłe poszukiwanie aprobaty może początkowo wydawać się nieszkodliwe, ale szybko staje się uciążliwe. Łapiesz się na tym, że ważysz swoje słowa, bojąc się, że nie zrobisz wystarczająco dużo lub nie spełnisz oczekiwań.
Uczucie okazywane, a następnie wycofywane:
jednego dnia intensywnie obecne, następnego odległe. To emocjonalne przeplatanie się tworzy niestabilność, z którą trudno żyć. Uczucie staje się nagrodą, na którą trzeba zapracować. Ten mechanizm utrzymuje drugą osobę w stanie ciągłego oczekiwania, z nadzieją na odzyskanie pierwotnej intymności, a tę toksyczną relację trudno nazwać.
Sprawianie, że inni wątpią w swoje własne postrzeganie:
Jednym z najbardziej mylących mechanizmów jest kwestionowanie własnych wspomnień lub odczuć. Fraza „przesadzasz” lub „wyobrażasz sobie” może wydawać się nieszkodliwa, ale powtarzana, podważa pewność siebie. Stopniowo wahasz się wyrazić to, co czujesz, z obawy przed pomyłką lub oceną przesadną.
