Trzy dni, dwudziestu ekspertów, setki tysięcy dolarów w opłatach za konsultacje i kontrakt wart 120 milionów dolarów wisiał na włosku. Na najwyższym piętrze Harrison Robotics powietrze było gęste jak mgła nad Zatoką San Francisco; wykresy błędów świeciły na czerwono, a splątane linie kodu migały na diodzie LED wielkości ściany niczym uparta burza, która nie chce ustąpić. Olivia Harrison stała na czele długiego stołu, stuknęła raz obcasem, a potem zamarła w bezruchu. W wieku czterdziestu dwóch lat nosiła dowodzenie niczym skrojoną warstwę – grafitową marynarkę, ciasny kok, oczy, które przebijały wymówki. Laptopy błyszczały na polerowanym drewnie, obok zimnych papierowych kubków i długopisów porzuconych w panice. Inżynierowie – jedni z najlepszych na ścianie, noszący firmowe identyfikatory – wpatrywali się w karmazynowe liczniki, które wciąż rosły.
„Pracowaliśmy przez trzy dni, zorganizowaliśmy sześć nadzwyczajnych spotkań i wydaliśmy pół miliona dolarów na opłaty za konsultacje”.
