Obietnica, której imienia nie śmiał wypowiedzieć
Jedna noc przerodziła się w tydzień, potem w miesiące. Pomiędzy dyżurami opiekunki, wizytami u lekarza i niezręcznymi początkami rodzicielstwa, jedno stało się jasne. Nauczyłam się szybko zaplatać jej włosy, łagodzić nocne lęki i funkcjonować przy bardzo małej ilości snu. Kiedy po raz pierwszy nazwała mnie „tato”, w samym środku supermarketu, miałam łzy w oczach, stojąc przed alejką z mrożonkami.
Adopcja nie była dramatyczną decyzją, ale logicznym kolejnym krokiem. Chciałam, żeby wiedziała, że została wybrana, upragniona i że nic nie straciła: odnalazłyśmy się.
