Przez kolejne tygodnie obserwowaliśmy radykalną transformację Willow. Jej skóra pogrubiała się, zaczęła pojawiać się miękka sierść, a w końcu otworzyła oczy, ukazując piękne, niebieskoszare oczy pełne ciekawości.
Gdy organizacja ratunkowa dzieliła się w internecie jej postępami, mieszkańcy – i ludzie z całego świata – z radością śledzili jej powrót do zdrowia. Willow stała się symbolem nadziei, przypominając wszystkim, że nawet najmniejsze stworzenia mogą pokonać przeszkody, okazując im wystarczająco dużo miłości i oddania.
Rok po jej znalezieniu schronisko zaprosiło mnie z powrotem. Spodziewałem się słodkiego, drobnego królika. Zamiast tego, stanąłem oko w oko z zaskakująco imponującym mieszańcem olbrzyma flamandzkiego – jednej z największych ras królików na świecie.
Willow pewnie skoczyła w moją stronę i szturchnęła moją dłoń swoim pyskiem, jakby wciąż pamiętała ciepło szalika, który kiedyś ją chronił.
Opuszczając ośrodek tego dnia, byłam głęboko poruszona, widząc, jak prosty gest wywołał tak wielką falę współczucia. Przeżycie Willow nie było zasługą jednej osoby, ale wielu: instynktu przetrwania psa, życzliwości przechodnia i poświęcenia zespołu ratunkowego, który postanowił pomóc jej przetrwać.
Obecnie Willow wiedzie wygodne i szczęśliwe życie, często pojawiając się na fotografiach w centrum uwagi, przytulona w koszykach, podjadająca świeże warzywa lub wdzięcznie skacząca po swoim wybiegu.
