Prawdopodobnie spodziewał się łez albo że go namówię do powrotu. Przez dwadzieścia sześć lat przyzwyczaił się do mojej przewidywalności: najpierw próbuję ratować rodzinę, potem zgadzam się na jego warunki „dla dzieci”, „dla utrzymania związku”, „dla rozsądnego kompromisu”.
— Co to masz? — zapytał ostrożnie.
— Dokumenty. Ty mówisz o prawie. Zróbmy to porządnie.
Pierwsza niespodzianka
Otworzyłam teczkę i wyjęłam pierwszą kartkę.
Testament mojej mamy, poświadczony u notariusza dwa lata temu, kiedy poczuła, że jej siły się kończą.
Mądra kobieta, moja mama. Całe życie pracowała w sądzie jako sekretarka. Wiedziała, że dokumenty decydują więcej niż emocje.
— „Pozostawiam mojej jedynej córce Lidii Wadimownie Morozowej mieszkanie przy ulicy…” — czytałam powoli na głos, delektując się każdym słowem.
— To mieszkanie, Andriej. To, które wpisałeś na listę jako „swoje”.
Twarz męża zmieniała się w miarę jak rozumiał znaczenie słów:
— Lido, ale przecież mieszkamy razem…
— Mieszkaliśmy — poprawiłam. — Ale prawnie mieszkanie należało do mamy. Teraz należy do mnie. Z dziedziczenia. To nie zostało nabyte w małżeństwie.
Druga niespodzianka
— Celowo milczałaś?
— Po co miałabym mówić? — wzruszyłam ramionami. — Byliśmy rodziną. Jakie znaczenie ma, na kogo mieszkanie jest zarejestrowane, skoro jesteśmy razem? Teraz chyba robi różnicę.
Andriej sięgnął po testament, ale schowałam dokument z powrotem do teczki.
— Pokaż jeszcze raz…
— Po co? Testament jest poprawny. Notariusz sprawdzony — Anna Władimirowna Skvorcowa w Krasnoselskiej. Pamiętasz, że poszliśmy do niej, kiedy robiliśmy darowiznę na dom letniskowy?
