„Nie kłamię” – wyszeptałam, ale nikt mnie nie usłyszał przez rechot.
„A czy walczy też z zombie w Call of Duty?” – drwił ktoś inny.
Zatonęłam w krześle, oznaczona jako kłamczucha. Twarz piekła mnie jak ogień. Nie płakałam – mama nauczyła mnie, żeby tak nie robić.
„Kontroluj oddech, Em. Panika to wróg” – mówiła.
Ale wstyd palił mocniej niż jakikolwiek fizyczny ból.
Wpatrywałam się w monetę w dłoni, ściskając ją tak mocno, że metalowe krawędzie wbijały się w dłoń.
Nie wiedzieli o długich nocach. Nie wiedzieli o chwilach, gdy wracała do domu z opatrunkami, które próbowała ukryć.
Nie wiedzieli, że podczas gdy ich rodzice sporządzali pisma lub pokazywali domy, moja mama była w miejscach, które nie istniały na mapach, robiąc rzeczy, które ich ojcom spędzałyby sen z powiek.
Ale nie mogłam im tego powiedzieć. Musiałam po prostu tam siedzieć i to znosić.
CZĘŚĆ 2: WŁAMANIE
Następnego ranka atmosfera w szkole była ciężka. Szare niebo za oknem odzwierciedlało mój nastrój.
Chodziłam po korytarzach ze spuszczoną głową, unikając kontaktu wzrokowego.
Słyszałam szepty. „O, tam idzie opowiadaczka historii.” „Zapytaj ją, czy jej mama też jest Supermanem.”
Byłam na trzeciej lekcji historii, patrząc przez okno na deszczowy parking, gdy rozległ się interkom.
To nie były zwykłe poranne ogłoszenia. To był ostry, trzaskający szum, który wystraszył wszystkich.
„Code Red. Lockdown. To nie jest ćwiczenie. Powtarzam, Code Red. Nauczyciele, zabezpieczcie swoje sale.”
Głos dyrektora drżał.
Śmiech natychmiast ustał. Uśmieszek z twarzy Jasona Millera zniknął.
W kilka sekund klasa zmieniła się z nudnego pomieszczenia w klatkę terroru. Pani Gable upuściła marker do tablicy suchościeralnej.
„Dobrze, wszyscy do kąta. Teraz! Cicho!” – wysyczała, przekręcając zamek w drzwiach i gasząc światła.
Skuliśmy się w tylnym rogu za biurkiem nauczycielki, masą drżących kończyn i przerażonego oddechu.
Niektóre dziewczyny cicho szlochały. Jason hipowentylował, ściskając kolana.
Czułam zimny supeł w żołądku, ale dziwnie, mój umysł stał się klarowny. Ocenić. Dostosować. Znowu głos mojej mamy.
Rozejrzałam się po sali. Drzwi były drewniane, kruche. Okna na poziomie gruntu. Byliśmy bezbronni.
Dziesięć minut minęło. Czuło się jak dziesięć lat. A potem usłyszeliśmy to.
Zaczęło się od odległego dudnienia, które przerodziło się w rytmiczne grzmoty. Ciężkie buty. Dużo ich.
Biegły w idealnej synchronizacji korytarzem. Bum-bum-bum-bum.
W oddali zaczęły się krzyki, które nagle ucichły.
— Nadchodzą — wyszeptała Sarah, łzy spływały po jej twarzy.
Kroki zatrzymały się tuż za naszymi drzwiami.
Wstrzymaliśmy oddech. Gałka drzwiowa się nie poruszyła. Nie było pukania.
BUM!
Drzwi nie tylko się otworzyły — zostały zniszczone. Wyleciały z zawiasów z ogłuszającym hukiem, uderzając w tablicę.
Do pokoju wpadło sześć postaci. Były przerażające.
Ubrane w pełny ciężki sprzęt taktyczny — czarne hełmy, mocowania noktowizorów, kamizelki kuloodporne, kabury na udach, karabiny szturmowe z tłumikami podniesione wysoko.
Lasery przecinały ciemność, tnąc mrok jak czerwone węże.
— RĘCE! POKAŻCIE RĘCE! — rozległ się głos zza maski gazowej. Był zniekształcony, mechaniczny, absolutnie rozkazujący.
Krzyknęliśmy. Nie mogliśmy się powstrzymać. To był koniec.
Zespół poruszał się z płynną prędkością, oczyszczając kąty, sprawdzając perymetr. Byli jak maszyna.
Jeden z nich, człowiek prowadzący, ruszył w stronę naszego skupienia.
Laser na jego karabinie opadł nisko, nie celując w nas, ale upewniając się, że przestrzeń jest bezpieczna.
Postać zatrzymała się bezpośrednio przede mną. Pozostali operatorzy utworzyli ochronny półokrąg skierowany w stronę drzwi, zabezpieczając pomieszczenie.
Lider przede mną opuścił broń. Oddychał ciężko, dźwięk wzmocniony przez radio taktyczne na jego piersi.
Operator sięgnął, odpinając pasek pod brodą hełmu kuloodpornego.
Jednym szarpnięciem hełm został zdjęty.
Długie, ciemne włosy wysunęły się, sklejone potem.
To była ona.
Jej twarz była pokryta farbą maskującą, oczy dzikie i dzielne, przeszukujące skupisko przestraszonych dzieci, aż zatrzymały się na moich.
— Mamo? — wyszeptałam.
Milczenie w pokoju było cięższe niż sam lockdown.
Usta Jasona Millera były tak szeroko otwarte, że można by w nie wjechać ciężarówką. Pani Gable wyglądała, jakby miała zemdleć.
Mama upadła na jedno kolano, ignorując swoje trzydzieści kilogramów sprzętu. — Emily. Status?
— Ja… ja w porządku — jąkałam się. — Czy to prawda? Czy jest strzelec?
— Zgłoszono wiarygodne zagrożenie w okolicy. Byliśmy w trakcie ćwiczeń szkoleniowych niedaleko, gdy nadeszło zgłoszenie.
Nie czekaliśmy na lokalną policję — powiedziała, jej głos był precyzyjny jak wojskowy rozkaz.
Spojrzała na mnie, naprawdę na mnie spojrzała, sprawdzając obrażenia. Potem spojrzała na klasę.
Jej wzrok zatrzymał się na Jasonie. Skulił się przy ścianie, jakby chciał wtopić się w tynk.
Mama wyprostowała się na całą wysokość. Wyglądała jak wojownicza bogini, przerażająca i piękna.
Przesunęła karabin do pozycji spoczynkowej, ale jej obecność wypełniła pokój.
