Opiekowała się samotnym staruszkiem, nie oczekując niczego w zamian.

„Nie winię go” – powiedział Walter pewnego ranka, jego głos był stanowczy, ale pusty. „Ludzie mają swoje życie. Ja jestem w trakcie rozdziałów, czekam na epilog. Jestem starym meblem w pokoju, którego już nikt nie odwiedza”.

Mara poczuła ukłucie w piersi. Sięgnęła do formikowego stołu i ścisnęła pomarszczoną dłoń starca.

—Być może nowy rozdział dopiero się zaczyna, panie Finch. Być może najlepsza część dopiero zostanie napisana.

Zaczęła mu pomagać w drobnych sprawach. Odkładała gazetę, zanim inni klienci ją pobrudzą. Rezerwowała mu stolik z tabliczką „Zajęte” w godzinach szczytu śniadaniowego, żeby nikt nie zabrał mu spokojnego kącika.

W dniu jego urodzin, o których wspominał mimochodem miesiące wcześniej, Mara przyniosła mu kawałek szarlotki z jedną zapaloną świeczką. Walter płakał. Płakał otwarcie, bez wstydu, na środku stołówki.

„Jesteś jedyną osobą na świecie, która pamiętała” – wyszeptała, ocierając łzy papierową serwetką.

Ale Mara zauważyła też inne rzeczy. Zauważyła, jak drżenie rąk Waltera nasilało się z tygodnia na tydzień. Jak czasami opowiadał jej tę samą historię trzy razy w ciągu godziny, zapominając, że już ją opowiedział. Jak zaczął używać laski, a jego ubrania stawały się coraz luźniejsze, jakby słabł.

Pewnego wtorku Walter się nie pojawił.

Nieobecność była jak bicie serca w piersi Mary. O 8:00 rano kąt był pusty. O 9:00 ogarnęła ją panika. Mara wyszukała jego adres w książce telefonicznej, co było starym nawykiem w erze cyfrowej, i wróciła do domu, gdy tylko skończyła się jej zmiana.

Dom był mały i schludny, ale dla jednej osoby wydawał się ogromny. Walter otworzył drzwi w piżamie o trzeciej po południu, wyglądając na zawstydzonego i bezbronnego.

„Upadłem” – przyznał, patrząc w dół. „Nie sądzę, żebym sobie coś złamał. Ale jestem taki zmęczony, Maro. Strasznie zmęczony”.

Od tego dnia rutyna Mary uległa zmianie. Po dziesięciu godzinach pracy na nogach szła do domu Waltera. Przynosiła mu zakupy, załatwiała leki, gotowała zupę i czytała gazetę, gdy jego oczy były zbyt zmęczone, by skupić się na drobnym druku. Jej szef w kawiarni narzekał, że odmawiała nadgodzin, ale Mara się tym nie przejmowała. Walter nie miał nikogo innego. Samotność znała jak własną kieszeń; była jej nieodłączną towarzyszką, odkąd ojciec ich porzucił, a choroba matki odebrała jej wszystko.

„Dlaczego to robisz?” – zapytał Walter pewnej deszczowej nocy, poprawiając koc na jego nogach. „Nic mi nie jesteś winien. Jestem bezużytecznym staruszkiem”. „Robię to, bo ktoś powinien” – odpowiedziała, przełykając gulę w gardle. „Bo jesteś ważny, Walterze. Bo dobroć to nie coś, co dajemy, kiedy mamy czas albo nam wygodnie. To coś, co dajemy, bo jesteśmy ludźmi”.

Trzy tygodnie później Walter zmarł spokojnie we śnie.

Mara dowiedziała się o tym, kiedy zadzwoniła do niej pielęgniarka z oddziału opieki paliatywnej. Walter wpisał ją na listę kontaktów alarmowych. Stała w kuchni stołówki z telefonem w ręku i płakała przez dwadzieścia minut bez przerwy, opłakując stratę mężczyzny, który stał się dla niej jak rodzina, nie dzieląc się z nim ani kroplą krwi.

Pogrzeb był rozdzierająco skromny. Mara, pielęgniarka i troje sąsiadów byli tam, ledwo go zauważając. Niebo było szare, a na cmentarz padała zimna mżawka, jakby cały świat opłakiwał śmierć dobrego człowieka.

Gdy nabożeństwo dobiegało końca, dźwięk potężnego silnika przerwał świętą ciszę. Czarny samochód sportowy z piskiem opon zatrzymał się na podjeździe. Wysiadł z niego młody mężczyzna, około trzydziestu lat, ubrany w nienaganny włoski garnitur i trzymający telefon przy uchu. Był spóźniony, zdyszany i wyglądał na kogoś, kto ma ważniejsze sprawy na głowie.

„Jestem Marcus Finch” – oznajmił, niecierpliwie rozglądając się dookoła. „Wnuk Waltera. Gdzie są wszyscy inni?”

Mara spojrzała na niego, czując w żołądku mieszankę bólu i wściekłości.

—Patrzysz na „wszystkich ludzi”, Marcus. To my jesteśmy wszystkim, co miał.

Twarz Marcusa lekko się zarumieniła, ale jego postawa obronna pozostała niezmieniona. „Byłem zajęty. Miałem ważną fuzję w pracy. Nie mogłem wyjść wcześniej”. „Zginął sam” – powiedziała cicho Mara, ale jej słowa przecinały powietrze niczym noże. „Zginął, mając nadzieję, że ktoś z jego rodziny będzie pamiętał o jego istnieniu”.

Marcus nie odpowiedział. Odwrócił się i odjechał bez słowa, wsiadając do swojego luksusowego samochodu i odjeżdżając z piskiem opon od grobu dziadka.

Mara myślała, że ​​to koniec. Smutny i nieunikniony koniec samotnego życia. Wróciła do swojej rutyny, serwując kawę, wymuszając uśmiechy i próbując wypełnić pustkę, którą Walter zostawił przy stoliku w rogu.

Ale dwa tygodnie później drzwi kawiarni się otworzyły. Marcus wszedł, ale tym razem nie był sam. Towarzyszyło mu dwóch mężczyzn w skórzanych teczkach i ciemnych garniturach. Prawnicy.

Mara zamarła. Słyszała przerażające historie o bogatych rodzinach pozywających opiekunów, oskarżających ich o kradzież lub manipulowanie osobami starszymi w celu odebrania im skromnego dobytku. Nie miała pieniędzy na obronę. Ledwo starczyło jej na opłacenie rachunku za prąd w tym miesiącu.

„Pani Brennan” – powiedział jeden z prawników oficjalnym, chłodnym głosem – „musimy z panią porozmawiać o testamencie pana Waltera Fincha”.