Policjant mówił coś jeszcze, ale prawie go nie słyszałam. Cały świat skurczył się do jednego obrazu: w naszym domu śpi obce dziecko, łudząco podobne do mojego syna. — Muszę go zobaczyć — powiedziałam nagle, zaskakując samą siebie. Głos mi drżał, ale w środku pojawiło się coś twardego, nieustępliwego. — Nie odjadę stąd, dopóki nie zrozumiem, co się dzieje. Funkcjonariusz spojrzał na mnie uważnie, potem na Filipa. — Dobrze. Ale będzie pani szła obok mnie. I jeśli powiem „stop” — zatrzyma się pani.
Skinęłam głową. Wysiedliśmy z samochodu. Nogi miałam jak z waty. Filip nie puszczał mojej ręki ani na chwilę, ściskał palce tak mocno, jakby bał się, że zniknie. Dom przywitał nas ciszą. Nie tą zwyczajną, wieczorną ciszą, lecz gęstą, ciężką, jakby ściany wstrzymały oddech. Przeszliśmy przez korytarz. Każdy krok odbijał się we mnie głuchym echem. Wszystko było na swoim miejscu. Nic nie było przewrócone, zniszczone. Żadnych śladów włamania. Żadnych oznak walki. — Nikt tu nie wtargnął — powiedział cicho jeden z policjantów. — Wygląda na to, że drzwi zostały otwarte od środka. To nie miało sensu.
Zatrzymaliśmy się przed drzwiami do pokoju dziecięcego. Serce zaczęło bić mi tak szybko, że zabrakło mi powietrza. Policjant powoli nacisnął klamkę. W pokoju paliła się mała lampka nocna — ta sama, którą zawsze zostawiałam zapaloną dla Filipa. Łóżko było starannie pościelone. Pluszowy miś siedział na poduszce. I pod kołdrą — chłopiec.
Leżał na boku, z podciągniętymi kolanami, jak śpią dzieci. Jego włosy… te same ciemne pasma co u Filipa. Ta sama linia brwi. Nawet pieprzyk nad wargą — w tym samym miejscu. Coś we mnie pękło. — To… — wyszeptałam, ale słowa się rozpadły. Filip cicho zaszlochał. — Mamo… — nie patrzył na mnie. Patrzył na siebie. Chłopiec w łóżku poruszył się i powoli otworzył oczy.
Nie przestraszył się. Nie krzyknął. Spojrzał na nas tak, jakby czekał. — Wróciłaś — powiedział cicho. Ugięły się pode mną kolana. — Kim jesteś? — zapytałam głosem, którego prawie nie rozpoznawałam. Usiadł na łóżku, przyciskając kołdrę do piersi.
— Mieszkałem tu wcześniej. Z tobą. Zapadła cisza, od której dzwoniło w uszach. — To niemożliwe — wyszeptałam. — Kupiliśmy dom pusty. Chłopiec pokręcił głową. — Płakałaś wtedy. Każdego wieczoru. A potem… — zawahał się. — Potem przestałaś przychodzić.
