Prawnik Caleba zaczęła jako pierwsza.
„Pan Dawson zawsze był podstawowym opiekunem” – powiedziała z wyuczoną delikatnością. „Zarządza wychowaniem dziecka i zapewnia stabilność. Natomiast pani Dawson ma nieprzewidywalne huśtawki nastrojów i naraża dziecko na nieodpowiednie konflikty.”
Nieodpowiednie konflikty.
Miałam dowody: wiadomości tekstowe, wyciągi bankowe, niezrozumiałe nieobecności, pieniądze przekierowywane na konto, o którym nawet nie wiedziałam.
Jednak mój prawnik prosił, abym zachowała spokój. Wszystko miało być przedstawione w odpowiedniej kolejności.
Mimo to, twarz sędziego pozostała neutralna. Taka neutralność, która sprawia, że czujesz się niewidoczny.
Gdy tylko prawniczka Caleba skończyła, Harper się poruszyła.
Uniosła rękę. Małą. Stanowczo.
„Harper…” – szepnęłam, starając się delikatnie ją powstrzymać.
Lecz ona i tak wstała. Spojrzała prosto na sędziego z powagą, która zaprzeczała jej dziesięciu latom.
„Wasza Wysokość,” powiedziała, jej głos drżał, lecz był odważny, „czy mogę pokazać coś? Coś, czego mama nie wie.”
Sala sądowa zamarła w ciszy.
Caleb nagle obrócił głowę w jej stronę. Po raz pierwszy tego dnia jego opanowanie się załamało.
„Harper, usiądź,” powiedział, wyraźnie napięty.
Ona się nie posłuchała.
Sędzia lekko się pochylił.
„Co chcesz mi pokazać?”
Harper przełknęła ślinę.
„Wideo. Jest na moim tablecie. Zachowałam je, bo nie wiedziałam, komu jeszcze to powiedzieć.”
Mój żołądek opadł. Wideo?
Prawniczka Caleba natychmiast wstała.
„Wasza Wysokość, sprzeciwiamy się temu—”
„Oglądnię to,” przerwał jej sędzia. Następnie zwrócił się znów do Harper. „Ale najpierw powiedz mi: dlaczego twoja mama o tym nie wie?”
Jego podbródek zadrżał.
„Bo tata powiedział, żebym nikomu o tym nie mówiła,” szepnęła.
Caleb pobladł.
Moje ręce drżały tak bardzo, że musiałam się mocno trzymać krawędzi stołu.
„Oficerze,” sędzia powiedział stanowczo, „przynieś urządzenie dziecka.”
Harper podeszła do przodu sali sądowej, mała w tym ogromnym pomieszczeniu, i oddała tablet obiema rękami, jakby ofiarowywała coś świętego.
