Serce Camili zatrzymało się na moment. Czuła, jak cały świat jej pęka. Zaczęły do niej docierać wszystkie te małe szczegóły, które wcześniej wydawały się niewinne: zainteresowanie finansami, umowami, interesami. To wszystko było częścią planu. Ale nie planu na miłość – to był plan na przejęcie władzy.
„Poza tym” – kontynuował Rafael – „stary robi się coraz słabszy. Z małym prawnym pchnięciem Camila nawet się nie zorientuje. Wszystko zostanie w rodzinie.”
Camila poczuła, jak gorzki posmak wzbiera jej w ustach. Krew uderzyła jej do głowy, a każdy krok, który jeszcze chwilę temu zdawał się krokiem ku szczęściu, teraz stał się gwoździem do trumny jej marzeń o miłości.
Zamiast uciekać, krzyczeć, rzucać wszystko w jednym geście, Camila poczuła, jak zmienia się w niej coś głębokiego. Zrozumiała, że nie może pozwolić Rafaelowi wygrać. Nie da mu tej łatwej drogi. Zamiast tego postanowiła zagrać w jego grze, ale na własnych warunkach.
„Jeśli myśli, że wygrał…” pomyślała, „niech dalej tak myśli.”
Zdecydowana, wyprostowała plecy, poprawiła welon, jakby zakładała koronę. Poczuła, jak jej oddech staje się spokojniejszy, a nogi zyskują pewność. Po chwili, jakby nic się nie wydarzyło, ruszyła w stronę ołtarza. Jej twarz była spokojna, bez śladu wahania. Przechodziła przez alejkę z płatków kwiatów, nie dając po sobie poznać, co tak naprawdę czuje.
Wszyscy goście w ogrodzie patrzyli na nią z zachwytem. Nie zauważyli, jak bardzo się zmieniła. W jej oczach błyszczała determinacja. Była gotowa na nowe życie, gotowa na to, by nie pozwolić, aby ktoś ją wykorzystał.
Gdy dotarła do ołtarza, spojrzała na Rafaela, który stał przed nią, z lekkim uśmiechem na twarzy, gotowy na moment, który miał zapewnić mu sukces. To był ostatni moment, w którym Camila miała pełną kontrolę nad sytuacją.
Rafael spojrzał na nią i wyszeptał: „Gotowa na naszą wspólną przyszłość?”
Camila spojrzała mu prosto w oczy, ale tym razem nie było w nich miłości. Był w nich spokój. „Nie” – odpowiedziała cicho, ale stanowczo. „Nie jesteśmy gotowi na przyszłość, Rafaelu. Bo to, co oferujesz, nie jest przyszłością, którą ja chcę.”
Wokół zapadła cisza. Goście patrzyli wstrzymując oddech, nie wierząc, co właśnie usłyszeli. Rafael zmarszczył brwi, nie rozumiejąc, co się dzieje.
„Camila, co ty robisz?” – zapytał, choć w jego głosie zabrzmiała już nuta paniki.
„Ja wiem, co robię. I wiem, czego nie chcę” – odpowiedziała. „Dziękuję, że pokazałeś mi swoją prawdziwą twarz, zanim było za późno.”
Zanim Rafael zdążył cokolwiek powiedzieć, Camila odwróciła się i powoli, ale pewnym krokiem, ruszyła w stronę drzwi. Nie musiała się oglądać, wiedziała, że jej decyzja była słuszna. Całe życie, które miała przed sobą, czekało na nią, ale teraz to była jej droga. Jej wybór.
Po wyjściu z ogrodu, Camila wzięła głęboki oddech, poczuła, jak ulga wypełnia jej serce. Wtedy, w tej chwili, wiedziała, że to, co zrobiła, było najlepszym wyborem. Wyszła na świeże powietrze, w stronę przyszłości, która była pełna nowych możliwości.
Dzień, który miał być najtrudniejszym w jej życiu, okazał się początkiem nowego, lepszego rozdziału. Camila zaczęła swoją podróż ku wolności, gotowa na to, by w pełni przejąć kontrolę nad własnym życiem.
I choć jej serce było jeszcze pełne wspomnień o miłości, która okazała się tylko iluzją, Camila wiedziała jedno: prawdziwa miłość zaczyna się od miłości do samej siebie.
