Test Milczenia i Złoty Zegarek

Enrico przez szparkę w oku widział, jak chłopiec zamarł. Buboy patrzył na portfel, z którego wystawały pliki banknotów o wysokich nominałach. To była suma, której jego ojciec nie zarobiłby przez lata ciężkiej pracy.

Chłopiec powoli się nachylił. Enrico poczuł triumf. „Zaczęło się” — pomyślał. — „Zaraz schowa go pod koszulkę”.

Ale Buboy nie schował portfela. Podniósł go ostrożnie, niemal z czcią. Przez chwilę gładził palcami luksusową skórę, po czym… delikatnie położył go z powrotem na kolanach „śpiącego” miliardera. Ale to nie był koniec.

Chłopiec zauważył, że głowa Dona Enrica przekrzywiła się niewygodnie podczas snu. Buboy wstał ze swojego miejsca i cicho jak mysz podszedł do fotela miliardera. Enrico poczuł, jak mięśnie mu twardnieją. „Teraz zegarek!” — pomyślał, przygotowując się do otwarcia oczu i wybuchu gniewu.

Zamiast jednak szarpnięcia za nadgarstek, Enrico poczuł coś miękkiego. Chłopiec zdjął swoją własną, cienką bluzę z kapturem, którą miał przewiązaną w pasie, i delikatnie ułożył ją pod głową bogacza, by służyła mu za poduszkę.

Potem Buboy szepnął ledwo słyszalnie:
— Śpij dobrze, panie. Mój tata mówi, że pan bardzo ciężko pracuje i dlatego jest pan taki smutny.

Chłopiec wrócił na tył vana, usiadł i zaczął się cicho modlić, przesuwając palcami po plastikowym samochodziku. Modlił się o zdrowie dla babci i o to, by jego tata nigdy nie stracił pracy u „dobrego pana Enrica”.