Ludzie spieszyli się z torbami i pchali pełne wózki, pochłonięci ostatnimi przygotowaniami do świątecznej kolacji. W jednej z kolejek stała Kara Meinhard, trzydziestopięcioletnia, odnosząca sukcesy bizneswoman. Milcząca, zdystansowana, znana z chłodu w pracy, a jednocześnie głęboko samotna.
Nie miała dzieci ani partnera – tylko zbyt duży dom i puste wieczory. Rozglądała się bez większej uwagi, aż jej wzrok przyciągnął obraz, który ścisnął jej serce. Przed nią stał młody, wyraźnie zmęczony mężczyzna, próbujący uspokoić dwóch głośno płaczących chłopców. Byli wyraźnie głodni.
Ojciec, z oczami pełnymi udręki, trzymał w ręku jedyne opakowanie mleka.
– T-tata zaraz da wam coś do jedzenia. Jeszcze chwila – mówił, głaszcząc synów po głowach.
Kasjer zeskanował kod kreskowy. Ojciec gorączkowo przeszukiwał kieszenie, potem plecak, znów kieszenie. Nic. Na jego twarzy pojawiła się rozpacz.
– Przecież miałem te pieniądze…
– Przysięgam, proszę pana, miałem – wyjąkał zawstydzony.
Kasjer, wyraźnie zniecierpliwiony, odpowiedział sucho:
– Muszę anulować zakup, jeśli pan nie zapłaci. Inni czekają.
Bliźniacy płakali coraz głośniej. Kobieta stojąca z tyłu zaczęła się skarżyć:
– To supermarket, nie przytułek. Proszę się pospieszyć.
Młody ojciec zaczerwienił się, spojrzał na synów, potem na mleko – i drżącymi rękami odłożył je na ladę.
Kara przez kilka sekund nie mogła się poruszyć. Nagle wróciło wspomnienie z dzieciństwa – jej matka odkładająca torebkę ryżu przy kasie, bo brakowało pieniędzy. Upokorzenie. Głód. Ciche łzy.
Zadziałała bez wahania.
Zostawiła wózek, podeszła do kasy, wzięła mleko, zapłaciła kartą. Bez słowa uklękła przed bliźniakami, podała mleko ojcu i włożyła mu do ręki biały kopertę.
– Wesołych Świąt – powiedziała, patrząc mu prosto w oczy.
Próbował odmówić, mamrotał coś o tym, że nie może tego przyjąć, ale ona stanowczo nalegała, po czym odwróciła się i wróciła do swojego wózka.
Kolejka, kasjer, klienci – wszyscy milczeli. Czas jakby się zatrzymał
