— I dlatego najłatwiej jest wylewać złość na żonę? — zapytała Svetlana. — A gdzie ten mężczyzna, który obiecał chronić i pielęgnować mnie?
Wiktor milczał.
Svetlana podeszła do niego, położyła mu rękę na ramieniu:
— Nie opuszczam na zawsze. Odchodzę, aby zrozumieć, kim jestem bez ciebie. I abyś ty zrozumiał, kim jesteś beze mnie.
Wzięła walizki i ruszyła w stronę drzwi.
— A co z domem? Z obiadami? Przecież nie umiem… — mówił zdezorientowany w ślad za nią.
— Nauczysz się — odpowiedziała, nie oglądając się. — Jesteś mądrym mężczyzną.
W nowym mieszkaniu panowała cisza i jasność. Svetlana postawiła walizki, zrobiła herbatę i usiadła przy oknie. Na duszy było dziwnie — trochę smutno, ale równocześnie lekko, jakby zrzuciła niewidzialny ciężar.
Rozległ się dzwonek telefonu. Gala.
— No jak, bohaterko? Przeprowadziłaś się?
— Tak, — uśmiechnęła się Svetlana. — Wiesz, nie jest tak strasznie, jak myślałam.
— Oczywiście, że nie jest strasznie! Nie umknęłaś do tajgi, tylko w centrum miasta do własnego mieszkania!
Następne dwa miesiące minęły niezauważenie. Liczba uczniów wzrosła do dwunastu, zamówienia na torty przychodziły nieprzerwanie. Svetlana zapisała się na kursy angielskiego, kupiła sobie piękny płaszcz i nawet zrobiła modną fryzurę.
Dzieci regularnie ją odwiedzały. Anna pewnego razu przyznała:
— Mamo, stałaś się całkowicie inna. Pewniejsza siebie, czy jakoś tak. Podoba mi się.
A Michał dodał:
— Tata chodzi całkiem zły. Schudł, nie je normalnie.
— Jak u niego z biznesem? — zapytała Svetlana.
— Źle. Stracił tamtego klienta, z którym były problemy. Nie ma pieniędzy na nowy sprzęt.
Svetlana westchnęła. Chociaż to dziwne, nie cieszyła się z jego porażek.
Po tygodniu rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu stał Wiktor z ogromnym bukietem róż i bardzo winowającym wzrokiem.
