Moja córka chciała tylko jedną

Nie. Absolutnie nie.

Pokręciłam głową. „To bardzo miłe, ale nie możemy—”

„Proszę.” Zrobił jeszcze krok, a wtedy po raz pierwszy jego maska — elegancki garnitur i chłodny spokój — pękła. Głos stał się szorstki, drżący: „To nie dla pani. I nawet nie do końca dla córki. To… dla kogoś, kogo straciłem.”

Zamarłam.

„Moja córeczka,” powiedział, przełykając ślinę. „Nazywała się Emily. W tym roku skończyłaby sześć lat.”

Zabrakło mi tchu.

„Uwielbiała lalki,” dodał z melancholijnym uśmiechem. „Zwłaszcza takie. Zawsze jej mówiłem, że kupię jej wszystkie lalki świata.” Pudełko lekko zatrzęsło mu się w dłoniach. „Ale pieniędzmi… nie da się kupić czasu. I nie da się kogoś przywrócić.”

Spojrzał na Lily — na jej małe palce splecione ze swetrem.

„Ale można dać komuś innemu chwilę radości.”

Poczułam łzy pod powiekami. Nie przez prezent, ale dlatego, że żal rozpoznaje żal. W jego oczach widziałam ból — cichy, ostry, niekończący się.

„Bardzo mi przykro z powodu pańskiej straty,” wyszeptałam.

Skinął głową, jakby słyszał to tysiące razy, ale nadal przyjmował.

„Proszę,” powtórzył prawie błagalnie. „To dla mnie ważniejsze, niż pani myśli.”

Spojrzałam na Lily.