Ten prosty, mechaniczny ruch uspokoił moje dłonie, ale to nie było ukojenie. Coś innego we mnie zagościło – coś cięższego. Nie łamałam się; to wydarzyło się trzy lata wcześniej w szpitalnej sali, kiedy dłoń Eleanor rozluźniła się w mojej. To było inne. To było uspokojenie. Stwardnienie. Jasność, której nie miałam godzinę wcześniej.
MOJE „ZŁOTE DZIECKO” SPRZEDAŁO
