Siedemnaście lat — tyle minęło, odkąd Michael Davis ostatni raz stał w jednym pokoju z ojcem. Gdy miał osiemnaście lat i wstąpił do wojska, usłyszał od Charlesa Davisa słowa, które zamknęły za nim drzwi: wyrzucony z domu, z jedną torbą i chłodnym proroctwem, że „wróci na kolanach, kiedy życie go złamie”.
Tyle że życie Michaela nie złamało. Zamiast tego nauczyło go wytrwałości. Zbudował własną drogę, daleko od rodzinnych ocen, plotek i szyderstw. Trzymał się z dala — aż do dnia, w którym pojawił się na weselu młodszego brata, Erica.
W sali weselnej coś się zmieniło, jakby ktoś nagle ściszył rozmowy. Ludzie odwracali głowy, śledzili go spojrzeniami. Jedni patrzyli z ciekawością, inni z wyraźną irytacją. Michael przeszedł kilka kroków i już wiedział, że to nie będzie łatwy wieczór.
- Siedemnaście lat rozłąki potrafi zmienić człowieka.
- Rodzina czasem pamięta nie fakty, lecz własną wersję historii.
- Powrót po latach rzadko bywa neutralny — zwłaszcza w tłumie.
Najpierw podszedł ojciec. Charles zajechał mu drogę przy barze, jakby wciąż miał prawo decydować, kto dokąd może pójść.
„Gdyby nie litość, nikt nie zaprosiłby kogoś takiego jak ty” — syknął z pogardą, nie próbując nawet udawać uprzejmości.
