Katarzyna długo milczała, patrząc w jeden punkt — tam, gdzie na ścianie drżał cień nocnej lampki w kształcie księżyca.

— Kochasz wygodę — odpowiedziała cicho. — Kochasz być centrum wszechświata. Dwie kobiety, troje dzieci… jaki jesteś silny, jaki skuteczny. Te słowa rozbiły resztki jego pewności siebie. Widziała go na wylot. — Nie uchylę się od odpowiedzialności — powiedział ochryple. — Uznaję syna. Będę go utrzymywał. Ale nie chcę niszczyć rodziny. — Rodziny? — wstała powoli. — Już ją zniszczyłeś. W tej chwili z pokoju dobiegł płacz córki. Katarzyna natychmiast poszła do niej, przytuliła do piersi, delikatnie kołysząc.

Michał stał w drzwiach, patrząc, jak jego żona — ta, którą uważał za złamaną — staje się nieugięta. — Nie będę robić scen — powiedziała, nie odwracając się. — Nie będę się poniżać. Ale złożę pozew o rozwód. Jakby ktoś go uderzył. — Katarzyno, proszę… Pomyśl o córce. — Właśnie o niej myślę. Będzie dorastać w domu bez kłamstw.