Teściowa nienawidziła swojej sparaliżowanej synowej i upokarzała ją każdego dnia, a mąż pewnego razu przyprowadził kochankę do domu na jej oczach
Byli pewni, że ich synowa nic nie słyszy ani nie rozumie, i nie mieli pojęcia, dlaczego udaje niepełnosprawną, i że wkrótce będą musieli za to odpowiedzieć
Po wypadku lekarze stwierdzili krótko: uszkodzenie kręgosłupa, dolna część ciała nie funkcjonuje.
Tego dnia mój mąż prowadził. Spieszył się, ciągle sprawdzał telefon. Żona poprosiła go, żeby zwolnił, ale on tylko machnął jej ręką. Samochód wpadł w poślizg na mokrej drodze. Uderzenie ją uderzyło. Doznał siniaków i wstrząsu mózgu. Musiała przejść operację i była przykuta do wózka inwalidzkiego.
Przez pierwsze kilka tygodni odgrywał rolę troskliwego męża. Teściowa przynosiła mu zupę i ciężko wzdychała. Ale już po miesiącu rozmowy w domu się zmieniły.
Myśleli, że nic nie słyszy. Teściowa wchodziła do pokoju i mówiła do syna prawie szeptem:
„Musimy ustalić opiekę. Jest teraz niezdolna do czynności prawnych. W przeciwnym razie cały majątek pozostanie jej własnością”.
„Tak” – odpowiedział. „Zrobimy to na drodze sądowej. Będę jej prawnym opiekunem. Sprzedamy jej mieszkanie, spłacimy kredyt i zainwestujemy resztę. Jej to nie obchodzi”.
Omówili szczegóły. Jakie dokumenty zebrać. Jak dojść do porozumienia z lekarzem. Jak udowodnić, że „nie rozumie lub nie pojmuje”.
Leżała nieruchomo i słuchała wszystkiego.
W tych chwilach jej mąż i teściowa nie mieli pojęcia, że ona po prostu udaje niepełnosprawność i jaka zemsta ich czeka
Dwa miesiące po wypadku po raz pierwszy poczuła palce u stóp. Potem lekki ruch stopy. Lekarz w ośrodku rehabilitacyjnym powiedział cicho:
— Jest szansa. Mała. Ale jest.
Poprosiła, żeby nikomu o tym nie mówić.
Rozmowy w domu trwały dalej. Teściowa planowała już, do którego szpitala „dla obłożnie chorych” ją wyśle. Mąż znikał wieczorami coraz częściej. Pewnego dnia, tuż w sąsiednim pokoju, powiedział przez telefon:
— Tylko bądź cierpliwy. Wkrótce wszystko się ułoży i będziemy mogli żyć w spokoju.
Pamiętała każde słowo.
Podczas gdy przygotowywali dokumenty dotyczące opieki, ona była zajęta rekonwalescencją. Ból, ćwiczenia, upadki. W nocy nauczyła się stać, trzymając się łóżka.
Rozprawa sądowa ma się odbyć jesienią.
W dniu rozprawy mąż pewnie pchał ją w wózku korytarzem sądu. Teściowa niosła teczkę z dokumentami i już opowiadała przyjaciółce, że „ta biedna dziewczyna potrzebuje opieki”.
Kiedy sędzia zaczął rozważać możliwość uznania jej za ubezwłasnowolnioną, powoli położyła ręce na podłokietnikach.
I wstała. Najpierw niepewnie. Potem wyprostowała się.
W pokoju zapadła cisza. Zrobiła kilka kroków bez niczyjej pomocy i spokojnie powiedziała:
„Nie potrzebuję opieki. Ale mam pytania dotyczące działań mojego męża”.
Dokumenty, które przygotowali przeciwko niej, stały się dowodem przeciwko nim.
I to był pierwszy dzień, w którym przestała być ich ofiarą.
