Książki to bramy do miejsc, do których pójdę.
„Co czytasz?” „Cokolwiek, co znajdę”. Stare gazety, a czasem książki, które pożyczam. Czytam powoli, ale nie uczę się dobrze, ale czytam. „Czytałaś Szekspira?”
Jej oczy się rozszerzyły. „Tak, proszę pani. W bibliotece jest stary egzemplarz, którego nikt nie dotyka.
Czytam go w nocy, kiedy wszyscy śpią”. „Które to jego sztuki?” „Hamleta, Romeo i Julię, Burzę”. Jej głos mimowolnie się rozjaśnił.
„Burzę to moja ulubiona”. Prospero włada wyspą za pomocą magii, Ariel kocha wolność, Caliba jest traktowany jak potwór, ale być może jest bardziej człowiekiem niż ktokolwiek inny. Nagle się zatrzymał. „Przepraszam panią.
Dużo gadam”. „Nie”. Uśmiechnęłam się, po raz pierwszy w tej dziwnej rozmowie szczerym uśmiechem. „Mów dalej. Opowiedz mi o Calibie”.
I stało się coś wyjątkowego. Josiah, olbrzymi niewolnik znany jako Bestia, zaczął dyskutować o Szekspirze z inteligencją, która zaimponowałaby profesorom uniwersyteckim.
Powiedział: „Kaliba nazywany jest bestią, ale Szekspir pokazuje nam, że był niewolnikiem, że jego wyspa została mu skradziona i że został pozbawiony obecności matki”.
On
