— Sprawdź silnik — powiedział spokojnie Lewandowski. Filip otworzył maskę. Minęło kilka sekund. Uniósł głowę ze zdziwieniem. — Przewód od czujnika… — mruknął. — Cholera… tego nie zauważyliśmy. Powoli zamknął maskę i spojrzał na chłopca. — Ty naprawdę to zobaczyłeś? Kacper skinął głową. Filip uśmiechnął się lekko. — Chłopie… masz oko prawdziwego mechanika. Lewandowski ponownie spojrzał na Kacpra. I nagle powiedział: — Od jutra będziesz pracował w moim garażu. Ochroniarze jednocześnie odwrócili głowy. — Ale… — zaczął jeden z nich. — Cicho — powiedział spokojnie Lewandowski. Znów spojrzał na chłopca. — I jeszcze jedno. Kacper podniósł wzrok. — Będziesz się uczył. Zapłacę za twoją szkołę. Kacper zamarł. Po raz pierwszy wyglądało na to, że naprawdę brakuje mu słów. — Dlaczego? — zapytał cicho. Lewandowski spojrzał na samochód. Potem na chłopca. I w końcu powiedział: — Bo dzisiaj naprawiłeś nie tylko silnik. Zrobił krótką pauzę. — Naprawiłeś moją pewność siebie. Na podjeździe zapadła cisza. A potem Filip niespodziewanie wyciągnął do chłopca rękę. — Witaj w garażu, Kacprze. I w tej chwili po raz pierwszy tego dnia na twarzy chłopca pojawił się prawdziwy, ciepły uśmiech.
