Pod koniec XIX wieku Galicja nie była w stanie utrzymać własnych mieszkańców. Masowa emigracja zarobkowa stała się odpowiedzią na biedę, przeludnienie i brak perspektyw.
Emigracja zarobkowa była jednym z najważniejszych doświadczeń codziennego życia Galicjan, ponieważ prowincja ta nie była w stanie wykarmić własnej ludności. Między 1870 a 1910 rokiem liczba mieszkańców Galicji wzrosła z 5,49 miliona do 8,03 miliona, a gęstość zaludnienia zwiększyła się z 70 do 102 osób na kilometr kwadratowy. Przy bardzo wysokim współczynniku urodzeń, sięgającym 44 na 1000 mieszkańców rocznie, populacja zbliżała się do 9 milionów, podczas gdy wydajność rolnictwa pozostawała niemal niezmienna.
Skutki były dramatyczne. Galicyjscy chłopi posiadali mniej ziemi, jedli mniej mięsa i nabiału, płacili wyższe podatki i umierali wcześniej niż mieszkańcy innych części Europy. Średnia długość życia wynosiła zaledwie 27 lat dla mężczyzn i 28,5 roku dla kobiet, czyli o 13–14 lat mniej niż w Anglii w tym samym okresie. W takich warunkach emigracja przestawała być wyborem, a stawała się koniecznością.
Fotografia podglądowa / wygenerowana przez AI
