Dziewiątego lutego, dzień przed ostatecznym terminem eksmisji, przejeżdżałem obok domu. Nie zatrzymałem się. Zwolniłem tylko na tyle, żeby zobaczyć ciężarówkę przeprowadzkową na podjeździe, pudła ułożone na trawniku, moich rodziców ładujących swoje rzeczy do pojazdu, którego nie znałem. Clare też tam była, pomagając im wnieść meble. Nikt mnie nie widział. Nie chciałem, żeby mnie widzieli.
W poranek Bożego Narodzenia moja mama odsunęła talerz mojej córki i powiedziała: „Dzieci”
