Maria otworzyła oczy bardzo powoli, jakby każda sekunda kosztowała ją więcej, niż miała do oddania. Oddech rwał się i skrzypiał w piersi, a ciało stało się obce — ciężkie, nieposłuszne, jak pusta skorupa. Choroba zabierała ją po kawałku, a świadomość raz po raz odpływała w szarą mgłę.
I właśnie w tej mgle zaczęły przesuwać się obrazy: dziewczęce lata na rozświetlonym słońcem szkolnym podwórku, pierwsze nieporadne bochenki wyciągane z pieca w zakładzie, duma mieszająca się z zapachem ciepłego chleba. Potem ślub — Aleksiej w nowym mundurze kursanta, uśmiech pełen planów. Narodziny Anny, pierwszej córeczki, przyniosły szczęście tak czyste, że aż bolało.
