Mgła na szczytach Appalachów z 1884 roku nie tylko przylegała do jodłów; Zdawało się, że wydobywa się z samej ziemi, zimny, biały oddech, który pochłaniał zarówno dźwięk, jak i światło. W dniu, gdy Silas McKenna został opuszczony do zamarzniętego błota Milbrook Hollow, powietrze pachniało mokrą wełną i żywicą sosnową. Delilah McKenna stała na czele grobu, monolit z czarnej krepy, jej dłoń ciężko spoczywała na ramieniu najmłodszego, ośmioletniego Caleba. Jej czterech starszych synów — Thomas, Jacob, Elias i Silas Jr. — stało obok niej, ich twarze były wytarte do krwi, wzrok utkwiony w ciemnym prostokącie w ziemi.
Dla zgromadzenia Milbrook Delilah była świętą w żałobie. Widzieli, jak ściska Biblię przy piersi, jak odmawia płaczu, jakby wzmocniona boską siłą. Pastor Isaiah Thompson, obserwując spod okapu małego kamiennego kościoła, poczuł z niej dumę. “Kobieta z żelaza,” zapisał później w swoim dzienniku, “związana oddaniem wobec swojej rodziny, graniczącym z niebiańskim.”
Ale gdy pierwsza łopata ziemi uderzyła w sosnową trumnę z pustym, ostatnim łomotem, Thomas, najstarszy w wieku siedemnastu lat, poczuł, jak palce matki wbijają się w jego ramię. To nie był gest pocieszenia. To był uścisk drapieżnika, który zdobywał swoją zdobycz.
