Wyszli znikąd – po prostu podeszli od strony linii drzew, kiedy rzucałem siano przy płocie. Bez strachu, bez wahania. Jakby już tu byli.
Większy miał w sobie spokój, jakby się bronił. A ten mały? Ten mały ciągle przechylał głowę w moją stronę, mrugając powoli, jakby próbował mi coś powiedzieć.
