To było pod koniec października, burza burząca stare okna posiadłości, kiedy moja matka zaczęła rodzić z trojaczkami.
Położna i ja byliśmy jedynymi obecnymi na strychu, w ciasnym, słabo oświetlonym pokoju, który pachniał jak antyseptyka i deszcz.
Tej nocy moja matka szeptała: “Zabierz go na zawsze”, a nasza rodzina nigdy nie była taka sama
