Moja córka chciała tylko jedną

Tego poranka wiatr był przenikliwie zimny — taki, który wciska się pod płaszcz, choćby nie wiem jak mocno się go dopinało. Szłam z córką wzdłuż Maple Street, trzymając jej małą dłoń i starając się nie myśleć o zaległym czynszu, którego wezwanie miałam schowane głęboko w kieszeni. Ten dzień powinien przynosić nadzieję — do jej piątych urodzin zostały tylko trzy dni — ale czułam jedynie ciężar naszej sytuacji.„Mamusiu, patrz!”

Lily wyrwała mi się i podbiegła do wystawy sklepu Toyland. Przycisnęła dłonie do szyby, wpatrzona w środek. Od razu wiedziałam, co ją zatrzymało. Ta lalka — ta, o której mówiła od tygodni — stała na środku ekspozycji jak postać z bajki. Falujące złote włosy, koronkowa sukienka wyglądająca jak szyta ręcznie, szklane oczy tak realistyczne, jakby zaraz miały mrugnąć.