Kiedy byłam w ciąży z bliźniakami i cierpiałam z powodu silnych bólów porodowych, błagałam męża, żeby zabrał mnie do szpitala.
Właśnie wychodziliśmy, gdy moja teściowa zatrzymała nas i powiedziała: „Dokąd próbujesz jechać? Zamiast tego zabierz mnie i swoją siostrę do centrum handlowego”. Natychmiast odmówił podwiezienia mnie i powiedział: „Nie waż się ruszać, dopóki nie wrócę”. Teść wtrącił się: „Może poczekać kilka godzin. To nic poważnego”. Wszyscy wyszli, zostawiając mnie pochyloną i drżącą z bólu. Przypadkiem zatrzymała się stara przyjaciółka i pomogła mi dostać się do szpitala. Nagle mój mąż wpadł na salę porodową i krzyknął: „Przestań z tym dramatem. Nie będę marnował pieniędzy na twoją ciążę”. Kiedy nazwałam go chciwym, szarpnął mnie za włosy i uderzył w twarz. Krzyknęłam z bólu. Potem uderzył mnie w ciążowy brzuch. To, co stało się później, było niewiarygodne.
Skurcze zaczęły się około trzeciej po południu. Ostry, palący ból rozdzierał mi brzuch, każdy kolejny był silniejszy od poprzedniego. Zacisnęłam dłonie na kuchennym blacie, a moje kostki bielały, gdy dotykałam marmuru, a na czole zbierał mi się pot.
