Dziesięć lat budzenia się przed nim.
Dziesięć lat organizowania mu harmonogramu, posiłków, podróży.
Dziesięć lat odkładania własnej kariery na później, „żeby mógł się rozwijać”.
I tego wieczoru, kiedy podawałam obiad, powiedział to tak, jakbym prosiła o sól.
„Od przyszłego miesiąca dzielimy wszystko na pół. Nie zamierzam utrzymywać zainteresowania kobiety”. Stałam tam z chochlą zawieszoną w powietrzu.
Myślałam, że żartuje.
Nie żartował.
„Słucham?” zapytałam, uśmiechając się nerwowo. Spokojnie położył telefon na stole, jakby przećwiczył tę rozmowę przed lustrem.
„Nie jesteśmy już w latach pięćdziesiątych. Jeśli chcesz tu mieszkać, dokładasz się. Pół na pół”.
Rozejrzałam się.
Dom, który udekorowałam.
Zasłony, które uszyłam.
Stół, który wybraliśmy, kiedy ledwo mogliśmy sobie pozwolić na raty.
„Dołożę się” – powiedziałam cicho. Zaśmiał się krótko.
„Nie pracujesz”. To bolało bardziej niż reszta.
Nie pracujesz.
Jakby wychowywanie dzieci, zarządzanie każdym wydatkiem, opiekowanie się chorą matką, towarzyszenie mu na każdym wydarzeniu zawodowym, się nie liczyło.
„Rzuciłem pracę, bo mnie o to prosiłeś” – przypomniałam mu.
„Zasugerowałem, że to będzie lepsze dla rodziny” – poprawił go. „Nie przesadzaj”.
Nie przesadzaj.
Poczułam, jak coś we mnie drgnęło. Nie pękło. Drgnęło.
Bo nagle zrozumiałam coś, czego nie chciałam widzieć od lat.
To nie była spontaniczna rozmowa.
To był przemyślany ruch.
W tym tygodniu zaczął zachowywać się inaczej.
Aby poznać dokładny czas gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk (>). Nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ tym przepisem ze znajomymi na Facebooku.
