Rozdzierająca cisza dwojga urodzin bez osoby, która jest najważniejsza
Scena jest niemal zbyt cicha jak na dom świętujący dwójkę urodzin. Dwa maleńkie, starannie udekorowane torty stoją na stole, który wydaje się o wiele za duży. Dwie pary drżących dłoni wyciągają się nie po słodycz cukru, ale po dotyk, którego już nie ma. Dziś rodzeństwo kończy cztery i pięć lat, wyznaczając kamienie milowe, które powinny być wypełnione śmiechem, rozczochranymi minami i chaotyczną radością dzieciństwa. Zamiast tego ich oczy wciąż wędrują w stronę drzwi, szukając na korytarzu cienia lub uśmiechu, który zaginął w mroku czasu.
