Zakład pogrzebowy mówi, że jest przyzwyczajony do pogrzebów i że śmierć nie przeraża go już tak bardzo jak kiedyś. Mimo to, wciąż odczuwa dziwny lęk, gdy uczestniczy w pogrzebie młodego mężczyzny. Mówi: „Tego dnia byłem w zakładzie pogrzebowym, przygotowując się do pogrzebu młodego mężczyzny, który zginął nagle w wypadku samochodowym. Cała rodzina była w rozterce, ale coś dziwnego przykuło moją uwagę w tłumie”.
Młody mężczyzna siedział w kącie, nie odzywając się do nikogo, z bladą twarzą i nie mogąc powstrzymać łez. Wpatrywał się w zlew, jakby serce pękało mu na pół. Podszedł cicho do mnie i zapytał łamiącym się głosem: „Przepraszam, czy mogę pomóc umyć ciało?”. Zapytałem go, czy był spokrewniony ze zmarłym, a on odpowiedział: „Byliśmy kimś więcej niż braćmi; zawsze byliśmy razem”.
