Szpitale mają swój własny rodzaj ciszy. Nie jest to łagodna cisza biblioteki ani kojący spokój świtu, lecz ciężka cisza wypełniona ciężarem oczekiwania, zmartwień i szeptanych modlitw.
Taka właśnie cisza wypełniała oddział dziecięcy, gdzie leżał pięcioletni Ethan. Jego drobna sylwetka wydawała się jeszcze mniejsza pod rozległą warstwą śnieżnobiałej pościeli. Maszyny wokół niego cicho brzęczały i piszczały, a każdy dźwięk przypominał, że jego kruche zdrowie wisi na włosku.
