Jest coś magicznego w otwieraniu starego pudełka schowanego gdzieś głęboko w szafie. Zapach czasu unosi się w tkaninie, w kurzu, w drobnych szczegółach, które szepczą o życiu, które kiedyś przeżyli. Tak zaczęło się moje odkrycie – nieplanowana chwila, która zaprowadziła mnie do świata modowego dodatku tak rzadkiego i uroczego, że ledwo mogłam uwierzyć, że kiedyś istniał.
Na pierwszy rzut oka przedmioty wydawały się dziwne i niemal figlarne. Cienkie, delikatne, lekko błyszczące, wyglądały jak kolorowe mieszadełka do koktajli albo może sznury zepsutych lampek choinkowych. Pomarańczowe, żółte, zielone – każdy element lekko świecił nawet w słabym świetle szafki. Ale kiedy podniosłam jeden z nich, zdałam sobie sprawę, że to wcale nie plastik. To było szkło. Gładkie, delikatne i z maleńkim haczykiem na jednym końcu.
