Mój mąż zostawił mnie na poboczu drogi ze słowami: „Jesteś dla nikogo bezwartościowa”. Ale godzinę później limuzyna, którą widział tylko w filmach, zatrzymała się przede mną…
„Sprzedaj. I proszę, Klaro, bez tych twoich dramatycznych westchnień” – głos Alberta, mojego męża, przeciął powietrze, gdy patrzyłam przez okno na stare kasztanowce. Te same, pod którymi jako dziecko chowałam karteczki z sekretami.
