Moi rodzice dali mi mieszkanie – małe, dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach miasta, ale moje własne. Rodzice długo oszczędzali, a potem postanowili
mi je podarować na moje dwudzieste piąte urodziny. „Lara, chcemy, żebyś miała swoje własne mieszkanie” – powiedziała mama, wręczając mi klucze.
Popłakałam się ze szczęścia.
Poznaliśmy się z Antonem na imprezie firmowej – ja pracowałam w księgowości, on dołączył do działu IT. Był atrakcyjny, pogodny i miał bystre spojrzenie. Sześć miesięcy później się oświadczył, a trzy miesiące później pobraliśmy się. To była skromna uroczystość, bez wesela – postanowiliśmy zaoszczędzić pieniądze na remont.
