Kiedyś wyobrażałam sobie naszą dziesiątą rocznicę ślubu jako coś z marzeń – delikatne światło świec, wspólny śmiech i prezenty, które odzwierciedlały naszą wspólną podróż. Miesiącami oszczędzałam, żeby kupić mężowi zegarek, który zawsze podziwiał, i wyobrażałam sobie radość na jego twarzy, gdy go otworzy. Ale kiedy w zamian wręczył mi małą plastikową buteleczkę perfum, serce mi po cichu zamarło. Wyglądała jak coś, co można kupić przypadkiem, coś, co można kupić na stacji benzynowej bez większego zastanowienia. Mimo to uśmiechnęłam się, maskując rozczarowanie.
Nie cena mnie bolała – to, czego się obawiałam, że to oznaczało: że może tak naprawdę mnie nie widział, tak naprawdę się nie starał. Tej nocy, po tym, jak zasnął, schowałam perfumy do szuflady i powiedziałam sobie, że nigdy ich nie użyję. Nie mogłam wtedy wiedzieć, że staną się najcenniejszym darem, jaki kiedykolwiek mi da.
