W moje osiemnaste urodziny babcia wręczyła mi pudełko owinięte w papier z ukrytym. W środku był czerwony kardigan, który sama wydziergała. Ledwo na niego odpadam. Szybkie „dziękuję”, pocałunek w policzek i wybiegłam za drzwi – goniąc za śmiechem, przejażdżkami opadów i nocnymi planami. Osiemnaście lat, nie zrozumiałem, że każdy ścieg krył w sobie godzinę jej miłości.
Zaledwie kilka tygodni późniejszych.
