Plac przed St. Augustine Memorial Hospital pulsował zwykłymi autobusami ratunkowymi wzdychającymi przy krawężniku, gołębie wyskakujące w powietrze, dzieci ciągnące skutery po rozgrzanym słońcem kamieniu.
Dla Eleny Hart Dźwięki zamazały się w niski szum pod miękkimi oddechami trójki dzieci w jej wózku. Właśnie skończyła badania kontrolne. Nauczyła się poruszać po mieście z niezłomnością, której nie posiadała wiele lat temu, niezłomnością zdobytą w cichych pokojach o trzeciej nad ranem, zdobytą w cieple butelek i kołysankach oraz małych, upartych radościach przetrwania.
