— Eleno… moje dziecko… — wyszeptała, a jej głos drżał od rozpaczy. — Jeśli coś jeszcze zostało w twoim sercu, proszę, powiedz nam…
Zapadła cisza. Tylko deszcz bębnił o dach, a wiatr poruszał liśćmi pobliskiego drzewa.
Część 2 (kontynuacja historii): „Gdy trumna w końcu się otworzyła, wszyscy zamarli – na jej twarzy wciąż widniały łzy…”
