Serce Richarda Whitmana waliło, gdy taksówka zatrzymała się przed jego dwupiętrowym domem na przedmieściach Chicago. Po trzech wyczerpujących tygodniach spotkań w Londynie w końcu wracał.
W jego umyśle obraz był bardzo wyraźny: Emily, jego siedmioletnia córka, biegnąca do drzwi i wołająca: „Tato!”; niemowlę Alex radośnie gaworzące na jego krzesełku; i Vanessa, jego żona, z którą jest zaledwie od dwóch miesięcy, witająca go z miłym uśmiechem.
