Późnopopołudniowe słońce przebijało się przez zakurzone żaluzje Miller’s Diner, skromnej przydrożnej knajpki tuż przy autostradzie międzystanowej 95 w Pensylwanii. W powietrzu unosił się zapach smażonej cebuli, mocno zaparzonej kawy i znużonych nadziei. To było miejsce, w którym kierowcy ciężarówek łapali szybkie przekąski, miejscowi wymieniali się plotkami, a ulotne chwile życia pozostawały praktycznie niezauważone.
W narożnym boksie siedział w milczeniu wysoki mężczyzna w wyblakłej bluzie z kapturem, wpatrując się w menu z uwagą, która świadczyła raczej o głodzie niż o ciekawości. Jego trampki były znoszone, dżinsy mocno sfatygowane, a jego twarz niczego nie zdradzała. Dla obsługi wyglądał jak kolejny włóczęga – kolejny pechowy podróżnik, który próbuje dorobić do ostatnich dolarów w barze, gdzie nawet dolewanie kawy było płatne.
