Wtedy nadeszła chwila, która na zawsze zapisała się w naszej pamięci. Jakby przeczuwając ostateczność chwili, Rex wstał i podszedł do trumny. Bez wahania wskoczył na nią, położył się i położył głowę na fladze, z zamkniętymi oczami, jakby próbował po raz ostatni wyczuć obecność wujka Mateo. Tłum wstrzymał oddech, a łzy popłynęły swobodnie z oczu tych, którzy tak bardzo starali się zachować spokój.
Nigdy nie sądziłam, że będę aż tak płakać, zwłaszcza przed tak wieloma ludźmi.
