Tomás znosił to wszystko z milczącym opanowaniem, które wprawiało w osłupienie nie tylko agresorów, ale i pozostałych więźniów. Jego cierpliwość jednak nie była nieskończona. Czekał na odpowiedni moment. W głębi duszy miał nadzieję, że nigdy nie nadejdzie, że być może szczur straci zainteresowanie, ale wiedział, że dręczyciele rzadko ustępują bez konfrontacji.
Każdej nocy w swojej celi, otoczony kakofonią więziennego niepokoju, Tomás medytował, skupiając się na oddechu, tak jak go nauczono. Jego myśli wracały do treningu, dyscypliny i kontroli wpajanej mu latami. Pamiętał mądre słowa Mistrza Chena, który zawsze mawiał: „Prawdziwa siła nie tkwi w pięściach, ale w umiejętności wyboru, kiedy ich użyć”.
