Wewnątrz poduszki, wśród wytartego wypełnienia, znajdowało się małe, misternie rzeźbione drewniane pudełko. Moje ręce drżały, gdy je wyciągałem. Jak mogłem tego wcześniej nie zauważyć? Pudełko było wypolerowane na błysk, a jego powierzchnia gładka, pomimo kilku wgnieceń i rys świadczących o wieku i zużyciu. Zamykane było na maleńki mosiężny zatrzask, który otwierał się z łatwością po delikatnym naciśnięciu.
Ciekawość wzięła górę i otworzyłam pudełko. W środku znalazłam zbiór pożółkłych, złożonych listów przewiązanych wyblakłą czerwoną wstążką. Każda koperta była zaadresowana do mnie, z datą sprzed naszego ślubu, z czasów, gdy Héctor i ja byliśmy dwojgiem młodych dusz, które myślały, że znalazły miłość.
